Prawownia Kancelaria

Tag: lekarz

  • Rodo w sektorze medycznym – kodeks postępowania

    Rodo w sektorze medycznym – kodeks postępowania

    W dniu 13 listopada 2018 r.  do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek dotyczący przyjęcia projektu kodeksu postępowania dla sektora ochrony zdrowia. Branża medyczna z niecierpliwością czekała na finał prac związanych z jego opracowywaniem. Kodeks miał powstać już w maju 2018 r. Wielu medyków liczyło, że pomoże im wdrożyć Rodo. Niestety, mimo wstępnych deklaracji, liczne uwagi i  kwestie sporne wydłużyły czas opracowywania dokumentu.

    Po co kodeks?

    Kodeks branżowy ma ułatwić interpretację Rodo, wyjaśnić zagadnienia sporne i doprecyzować tzw. klauzule abstrakcyjne. Stanowi zbiór zasad pozostających w zgodzie zarówno z unijnym rozporządzeniem, jaki i regulacjami krajowymi. Przestrzeganie zawartych w nim reguł ma zapewnić adekwatny poziom ochrony danych osób fizycznych.

    Dla wielu placówek dostosowanie się do Rodo nie było (lub nadal nie jest) łatwym zadaniem. Dlaczego? Przede wszystkim z powodu trudności w interpelacji przepisów. Rozporządzenie tworzy pewne ramy prawne, stawia wymagania, ale nie tworzy zamkniętego katalogu obowiązków, których wypełnienie zagwarantuje bezpieczeństwo danych. Problematyczne bywa również zestawienie Rodo z innymi aktami prawnymi. Na przykład z kodeksem pracy, ustawą o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta czy rozporządzeniem w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej. Trudnością dla medyków jest również wypełnianie obowiązków z Rodo przy równoległym zapewnieniu pacjentom właściwego poziomu ochrony ich życia i zdrowia.

    W związku z powyższym, powstało wiele mitów i nadinterpretacji. Zdejmowano z drzwi gabinetów tabliczki z nazwiskami lekarzy, nadawano pacjentom pseudonimy i odmawiano udzielania informacji o stanie zdrowia. Dochodziło i nadal dochodzi do absurdalnych sytuacji. Rodo bywa wykorzystywane jako „tarcza obronna” w realizacji uprawnień pacjentów, nadal niepotrzebnie lub na zapas pozyskuje się zgody na przetwarzanie ich danych. Podobne anomalie występują także po stronie pacjentów. Niektórzy domagają się udzielenia świadczenia zdrowotnego bez wykorzystywania danych osobowych lub odmawiają udziału w weryfikacji ich tożsamości.

    Kodeks postępowania jako zbiór wskazówek postępowania jest więc dokumentem jak najbardziej pożądanym.

    Kto może stosować kodeks?

    W przedstawionym Prezesowi UODO projekcie jako kryterium odbiorców wskazano wszystkie podmioty wykonujące działalność leczniczą bez względu na formalno-prawną formę. Zatem stosować kodeks mogą zarówno szpitale i kliniki, jak również indywidualne praktyki i gabinety. W tym miejscu zaznaczę tylko, że wyłączeniem objęto tzw. podmioty z branży lifestyle, fitness i dietetycznej (nawet jeśli przetwarzają dane o stanie zdrowia).

    Co znajduje się w kodeksie?

    W projekcie kodeksu znajdziemy między innymi:

    • podstawowe zasady przetwarzania danych pacjentów, w tym doprecyzowanie kiedy konieczne jest pozyskanie zgody pacjenta, a kiedy nie;
    • zdefiniowanie pojęcia administratora danych osobowych pacjentów;
    • określenie kto może mieć dostęp do danych pacjentów;
    • wyjaśnienie zasad udostępniania i powierzania danych osobowych pacjentów;
    • instrukcje dotyczące weryfikacji tożsamości pacjentów i wypełniania obowiązków informacyjnych;
    • zasady dotyczące realizacji praw pacjentów;
    • wskazówki dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa danych osobowych.

    Ponadto, w treści przygotowanego dokumentu znajdziemy wiele cennych uwag dotyczących identyfikacji procesów przetwarzania czy przykładowych rozwiązań.

    Projekt kodeksu jest dostępny pod następującym adresem www: http://www.rodowzdrowiu.pl/

    Status przestrzegającego kodeks

    Pozyskanie statusu podmiotu przestrzegającego kodeks stanie się możliwe, gdy dokument zostanie zaakceptowany przez Prezesa UODO.  W tym celu niezbędne będzie poddanie się przez podmiot audytowi i uzyskanie pozytywnej oceny. Wiąże się to z koniecznością poniesienia opłaty, która ma być wykorzystywana w celu pokrycia kosztów administracyjnych oraz promowania kodeksu i przestrzegania ochrony danych. Przy czym opłata ta za rok nie może przekroczyć przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia (wg GUS).

    Podsumowanie

    Projekt kodeksu branżowego może być pewnym „drogowskazem” dla branży medycznej jak stosować Rodo. Podmiotom, które przystąpią do jego stosowania może posłużyć jako element potwierdzający stosowanie zasad przestrzegania ochrony danych osobowych (zarówno względem pacjentów, jak i w przypadku ewentualnej kontroli UODO). Natomiast dla tych,  którzy nie zdecydują się na pozyskanie statusu podmiotu przestrzegającego kodeks z pewnością będzie źródłem cennych informacji i rekomendacji.

    Źródło

    http://www.rodowzdrowiu.pl/

  • Czy lekarz dentysta może zatrudnić innego dentystę?

    Czy lekarz dentysta może zatrudnić innego dentystę?

    Wielokrotnie już zadano mi następujące pytanie: czy jako lekarz dentysta prowadzący własny gabinet mam prawo zatrudnić innego stomatologa? W jaki sposób mogę rozwinąć działalność i wachlarz świadczonych usług podejmując współpracę z innymi specjalistami? Na przykład z ortodontą, implantologiem czy chirurgiem szczękowym…
    O tym kiedy i na jakich zasadach zatrudnienie innego lekarza jest możliwe wyjaśnię w niniejszym wpisie.

    Wolny zawód

    Zawód lekarza (lekarza dentysty) należy do kategorii tzw. wolnych zawodów. Bardzo często pojęcie wolnego zawodu kojarzy się wyłącznie z niezależnością i prestiżem. Tymczasem kryje się pod nim konieczność uzyskania szczególnego wykształcenia, specyficzne zasady wykonywania zawodu oraz osobisty charakter działania na własne ryzyko i odpowiedzialność.

    Pozostając przy zawodzie lekarza warto zaznaczyć, że wyjątkową rolę odgrywa sam przedmiot prowadzonej działalności. Mianowicie – świadczenie usług zdrowotnych, które odnoszą się do najcenniejszych dóbr człowieka, czyli życia i zdrowia! Pomiędzy lekarzem a pacjentem zachodzi również szczególny stosunek zaufania, stąd czynności zawodowe zobowiązany jest wykonywać osobiście. Nie powinno zatem nikogo dziwić, że ustawodawca narzuca medykom charakterystyczne warunki świadczenia usług.

    Praktyka lekarska czy podmiot leczniczy

    Lekarz, który planuje świadczyć swoje usługi w formie działalności gospodarczej wcześniej lub później stanie przed wyborem: zarejestrować praktykę lekarską czy podmiot leczniczy?

    W przypadku praktyki lekarskiej konieczne jest posiadanie prawa do wykonywania zawodu i dokonanie wpisu do CEIDG. Następnym krokiem będzie zarejestrowanie praktyki w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonym przez okręgową radę lekarską. Trzeba również spełnić wymagania dotyczące pomieszczenia, w którym usługi będą świadczone. Szczegółowe wytyczne odnośnie lokalu znajdują się w rozporządzeniu ministra zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. Ponadto, lekarz zobowiązany jest do regularnego opłacania składki ubezpieczeniowej (OC).

    W przypadku prowadzenia działalności w formie podmiotu leczniczego istnieje pewna dowolność w wyborze formy  prawnej działalności. Podmiotem leczniczym może być zarówno jednoosobowy przedsiębiorca, który dokonał wpisu w CEIDG, jak i  spółka osobowa lub kapitałowa. Organem, w którym należy dokonać rejestracji podmiotu jest wojewoda. Wniosek należy złożyć elektronicznie za pośrednictwem strony internetowej. Uzyskanie wymaganego wpisu łączy się ze spełnieniem pewnych wymogów, tj.: posiadanie odpowiednich pomieszczeń lub urządzeń, używanie i przechowywanie wyrobów medycznych zgodnie z ustawowymi wytycznymi, zapewnienie wykonywania świadczeń zdrowotnych wyłącznie przez osoby wykonujące zawód medyczny i spełniające stosowne wymagania oraz posiadanie polisy OC (tu oplata jest wyższa niż w przypadku praktyki lekarskiej).

    Zatrudnianie lekarzy a forma działalności

    Mając już jakieś wstępne rozeznanie w kwestii rozróżnienia formy prowadzonej działalności leczniczej możemy przejść do sedna tematu.

    Indywidualna praktyka lekarska nie może zatrudniać innego lekarza w zakresie udzielanych świadczeń. Ograniczenie nie dotyczy zatrudniania osób niebędących lekarzami, które wykonują czynności pomocnicze. Wyjątkiem od powyższej reguły będzie zatrudnienie lekarza w celu odbycia stażu podyplomowego lub innego szkolenia specjalistycznego. Oczywiście pod warunkiem uprzedniego uzyskania przez indywidualną praktykę odpowiedniej akredytacji do prowadzenia tego typu szkoleń. Podstawę prawną stanowi przepis art. 53 ustawy o  zawodach lekarza i lekarza dentysty. Zgodnie z jego brzmieniem:

    Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania czynności pomocniczych (współpracy).
    Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską lub grupową specjalistyczną praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio staż podyplomowy, szkolenie specjalizacyjne lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę w celu odbywania przez niego stażu podyplomowego, szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonego świadczenia zdrowotnego.
    Ograniczenie możliwości zatrudniania innych lekarzy nie znajdzie zastosowania w przypadku podmiotu leczniczego. Lekarz wykonujący działalność w tego typu formie może swobodnie zatrudniać innych lekarzy. Czyli nawiązać z nimi zarówno umowy o pracę, jak i ustalać inne formy współpracy.

    Przekształcenie indywidualnej praktyki w podmiot leczniczy

    Jeśli zatrudnienie lekarza w prowadzonej praktyce nie jest możliwe i w pewnym stopniu ogranicza rozwój prowadzonej działalności, warto zastanowić się nad dokonaniem przekształcenia w podmiot leczniczy. Na taki krok decydują się zazwyczaj lekarze, którzy planują rozszerzyć profil prowadzonej działalności, zawierają kontrakty z NFZ albo po prostu chcą pracować mniej, jednocześnie nie tracąc dochodu i pacjentów.

    Samo przekształcenie nie jest bardzo skomplikowane. Wymaga przede wszystkim złożenia wniosku o wykreślenie praktyki zawodowej i uzyskania wpisu jako podmiot leczniczy. Oczywiście, należy spełnić wymagania dotyczące polisy, pomieszczeń i itp.

    A jeśli nie podmiot leczniczy to co?

    Jeśli zmiana formy działalności nie jest odpowiednim rozwiązaniem problemu w zakresie współpracy z innymi lekarzami, warto rozważyć prowadzenie kilku praktyk lekarskich w jednym gabinecie. Przede wszystkim, mam tu na myśli grupową praktykę lekarską. Może ona przybrać formę spółki cywilnej,  jawnej czy partnerskiej. Co jest ważne, w ramach grupowej praktyki lekarskiej świadczenia zdrowotne mogą być udzielane wyłącznie przez lekarzy będących wspólnikami albo partnerami ( art. 18 ust. 7 ustawy o działalności leczniczej).

    Nic nie stoi również na przeszkodzie, aby lekarze przyjęli rozwiązanie polegające na wspólnym uzgodnieniu sposobu korzystania z jednego gabinetu lekarskiego. Wówczas istotne będzie szczegółowe uregulowanie kwestii dotyczących ponoszonych kosztów (lokal, sprzęt), zatrudnienia personelu czy odpowiedzialności za bezpieczeństwo przetwarzanych danych osobowych.

    Podsumowanie

    Wbrew panującej opinii, że prawo ogranicza działalność stomatologów, uważam, że rozwiązań jest całkiem sporo. Jednakże każde z nich należy przeanalizować indywidualnie pod kątem stawianych celów i realnych możliwości. Nie zapominajmy przy tym, że gabinet lekarski to nie tylko biznes, ale przede wszystkim usługi na rzecz zdrowia i życia ludzkiego.

  • Czy lekarz musi pobierać od pacjenta zgodę na przetwarzanie danych osobowych

    Czy lekarz musi pobierać od pacjenta zgodę na przetwarzanie danych osobowych

    gabinet lekarskiRODO, czyli unijne rozporządzenie dotyczące ochrony danych osobowych dotyczy każdego, kto przetwarza dane osób fizycznych. Wśród zobowiązanych do dostosowania się do nowych przepisów znajdą się również lekarze i lekarze dentyści. Ochrona danych z ich perspektywy ma bardzo istotne znaczenie! Chociażby dlatego, że w gabinetach i poradniach dochodzi do przetwarzana danych dotyczących zdrowia czy danych genetycznych, które są danymi szczególnych kategorii. Czy w związku z tym lekarz będzie zobowiązany do pobierania od pacjentów zgody, by zamieszczać w dokumentacji medycznej ich dane osobowe lub by kontaktować się z nim telefonicznie w celu przełożenia wizyty? Takie pytania kierują do mnie lekarze, którzy po wstępnych „szkoleniach z RODO” boją się nadchodzących zmian. Zastanawiają się również, jak skupić się na leczeniu i czynić użytek z nowych technologii, a jednocześnie nie narazić się na odpowiedzialność za niedopełnienie czynności formalno-prawnych. W poniższym artykule wyjaśnię kwestię zgody pacjenta na przetwarzanie jego danych w kontekście świadczonych usług medycznych.

    Działalność lecznicza

    Zacznijmy od definicji, którą znajdziemy w art. 3 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Jej brzmienie jest następujące: „Działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Świadczenia te mogą być udzielane za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności. Działalność lecznicza może również polegać na promocji zdrowia lub na realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia, w tym wdrażaniem nowych technologii medycznych oraz metod leczenia”.

    Dokumentacja medyczna

    Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest zobowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną. O tym w jaki sposób ma to robić mówi ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawa o systemie informacji w ochronie zdrowia, jak również wydane na ich podstawie rozporządzenia. Co więcej, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest również zobowiązany zapewnić ochronę danych zawartych w tej dokumentacji.

    W tym miejscu zaznaczę, że kwestia tajemnicy lekarskiej oraz zasad udostępniania informacji o pacjencie została przeze mnie szczegółowo omówiona we wpisie o dostępie do dokumentacji medycznej.

    Jakie dane osobowe przetwarzają lekarze?

    Lekarze przetwarzając dane pacjentów mają do czynienia z danymi zwykłymi (np. imię i nazwisko, adres zamieszkania, nr PESEL, nr telefonu, adres e-mail) oraz danym szczególnych kategorii (dane o stanie zdrowia, seksualności, dane genetyczne). Ponadto, jeśli lekarz, w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, zatrudnia personel medyczny lub nawiązuje współpracę z podmiotami świadczącymi na jego rzecz określone usługi, możemy mówić o przetwarzaniu danych z innego tytułu niż cele zdrowotne. Katalog danych przetwarzanych przez pomiot wykonujący działalność leczniczą zależy od indywidualnego charakteru działalności, zakresu i celu dokonywanych operacji.

    W niniejszym wpisie skupię się wyłącznie na danych pobieranych od pacjentów. Kwestie przetwarzania danych osobowych pracowników i innych podmiotów omówię w kolejnych wpisach.

    Przetwarzanie danych niewymagające zgody pacjenta

    Na początku podkreślę, że nie można mylić zgody na przetwarzanie danych osobowych ze zgodą na udzielanie świadczeń zdrowotnych. Są to dwa odrębne oświadczenia woli!

    Przepisy RODO wyłączają obowiązek pozyskiwania od pacjenta zgody na przetwarzanie danych osobowych dotyczących zdrowia w następujących sytuacjach:

    1. Przetwarzanie jest niezbędne dla celów profilaktyki zdrowotnej. Należy przez to rozumieć przetwarzanie związane z informowaniem pacjenta o możliwości udzielenia świadczenia, zaproszenie na badania przesiewowe lub wykonanie szczepień. Przy czym przetwarzanie w celu profilaktyki jest niezbędne tylko wtedy, jeżeli jest uzasadnione stanem zdrowia pacjenta, czynnikami ryzyka lub rokowaniami co do niego zawartymi w dokumentacji medycznej.
    2. Przetwarzanie jest niezbędne dla celów medycyny pracy, w tym oceny zdolności pracownika do pracy – takie przetwarzanie związane jest z procesem realizacji zadań służby medycyny pracy.  Bedą to: badania wstępne, okresowe i kontrolne pracowników oraz inne świadczenia zdrowotne wykonywane na podstawie pisemnej umowy zawartej przez pracodawcę z podstawową jednostką służby medycyny pracy.
    3. Przetwarzanie jest niezbędne w celu diagnozy medycznej i leczenia – czyli wiąże się z procesem udzielania świadczeń zdrowotnych (diagnostycznych i leczniczych). Obejmuje zatem prowadzenie dokumentacji medycznej.
    4. Przetwarzanie jest niezbędne dla zapewnienia opieki zdrowotnej oraz zarządzania systemami i usługami opieki zdrowotnej. Pod tym celem kryje się rejestracja pacjenta, przypomnienie o terminie realizacji świadczenia zdrowotnego czy odwołanie wizyty, które wiążą się z zapewnieniem ciągłości opieki zdrowotnej. Ponadto, będzie to również: zapewnienie jakości udzielania świadczeń i związane z nim badanie satysfakcji pacjentów, komunikacją po udzieleniu świadczenia w celu oceny samopoczucia pacjenta, jak również wykonywanie innych czynności pomocniczych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych.
    5. Przetwarzanie jest niezbędne dla zapewnienia zabezpieczenia społecznego oraz zarządzania systemami i usługami zabezpieczenia społecznego – czyli  wystawianie zaświadczeń lekarskich, wykonywanie zadań przez lekarzy orzeczników.

    Przetwarzanie danych w celach inne niż zdrowotne

    W niektórych sytuacjach mimo, że przetwarzanie nie wpisuje się ww. katalog zwolnień obowiązek pozyskania zgody również nie będzie miał zastosowania. Zgodnie z brzmieniem rozporządzenia nastąpi to w celach określonych w art. 6 ust. 1 lit. b) – f) lub art. 9 ust. 2 lit. c), f), g), i), j). Mianowicie, gdy przetwarzanie odbywa się na podstawie umowy lub w celu wypełnienia obowiązku prawnego. Jak również w celu wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym, w związku ochroną żywotnych interesów lub gdy dotyczy danych w sposób oczywisty upublicznionych. Ponadto, pozyskanie zgody nie będzie miało zastosowania, jeśli przetwarzanie jest niezbędne dla celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora danych.

    Przetwarzanie danych wymagające zgody pacjenta

    Pozyskiwanie przez lekarzy zgody na przetwarzanie danych będzie miało miejsce w sytuacji, gdy nie istnieje inna podstawa prawna.

    Przykładem może być przetwarzanie danych osobowych pacjentów w celach marketingowych lub w związku z realizacją badań klinicznych lub naukowych. Podobna sytuacja dotyczy przetwarzania danych w związku ze zautomatyzowanym podejmowaniem decyzji w indywidualnych sprawach. Jak również w sytuacji przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego.

    Za każdym razem przed pozyskaniem od pacjenta zgody, administrator danych powinien indywidualnie zbadać, czy zgodnie z  RODO nie posiada innej podstawy prawnej do przetwarzania danych.

    Podsumowanie

    Reasumując, w przypadku świadczenia usług medycznych zgoda nie stanowi podstawowego warunku legalności operacji na danych osobowych. Jest jedną z przesłanek legalności, ale nie jedyną. Przypominam, że katalog przesłanek legalności oraz wzór zgody opisałam tu. 

    Lekarze i lekarze dentyści, którzy wykonując swój zawód przetwarzają dane osobowe jako podstawę prawną zazwyczaj wskażą przepis rozporządzenia w związku z właściwym przepisem krajowym. Dopiero, gdy zastosowania nie znajdzie żadna z przesłanek należy rozważyć zasadność pozyskania zgody pacjenta. Warto poczynić ustalenia w tym zakresie, co pozwoli również prawidłowo wypełnić obowiązek informacyjny wynikający z Rodo.

    Źródła

  • Dostęp do dokumentacji medycznej

    Dostęp do dokumentacji medycznej

    obrazek przedstawiajacy korytarz szpitalny

    Kiedy i w jakim zakresie lekarz może być zwolniony z zachowania tajemnicy lekarskiej? Czy ubezpieczyciel może zwrócić się do udzielającego świadczenia zdrowotnego o wydanie dokumentacji z leczenia ubezpieczonego? Jak wygląda kwestia tajemnicy lekarskiej po śmierci pacjenta?

    Obowiązek lekarza

    Zgodnie z zasadą, wyrażoną w art. 40 ust. 1 Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty:

    „Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu”.

    Przepisy prawne wskazują jednak pewne odstępstwa od powyższej reguły i ujawnienie tajemnicy jest możliwe, gdy:

    1) tak stanowią ustawy;
    2) badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych ustaw, organów i instytucji – wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie zdrowia pacjenta wyłącznie te organy instytucje;
    3) zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób;
    4) pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia;
    5) zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie lekarzowi sądowemu;
    6) zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu tych świadczeń.

    Prawa pacjenta

    Zgodnie z brzmieniem art. 23 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta:

    „Pacjent ma prawo dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych”.

    Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta.

    Komu może być udostępniona dokumentacja medyczna:

    Zgodnie z art. 26 ust. 3. ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną:

    • podmiotom udzielającym świadczeń zdrowotnych, jeżeli dokumentacja ta jest niezbędna do zapewnienia ciągłości świadczeń zdrowotnych;
    • organom władzy publicznej, NFZ, organom samorządu zawodów medycznych oraz konsultantom krajowym i wojewódzkim, w zakresie niezbędnym do wykonywania przez te podmioty ich zadań, w szczególności kontroli i nadzoru;
    • podmiotom, o których mowa w art. 119 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli na zlecenie ministra właściwego do spraw zdrowia; (wojewodowie, konsultanci krajowi, jednostki organizacyjne podległe lub nadzorowane przez tego ministra, organy samorządów zawodów medycznych, medyczne towarzystwa naukowe, uczelnie medyczne i instytuty badawcze, specjaliści z poszczególnych dziedzin medycyny);
    • upoważnionym przez podmiot, o którym mowa w art. 121 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (podmiot tworzący), osobom wykonującym zawód medyczny, w zakresie niezbędnym do sprawowania nadzoru nad podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą;
    • ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, sądom, w tym sądom dyscyplinarnym, prokuraturom, lekarzom sądowym i rzecznikom odpowiedzialności zawodowej, w związku z prowadzonym postępowaniem;
    • uprawnionym na mocy odrębnych ustaw organom i instytucjom, jeżeli badanie zostało przeprowadzone na ich wniosek;
    • organom rentowym oraz zespołom do spraw orzekania o niepełnosprawności, w związku z prowadzonym przez nie postępowaniem;
    • podmiotom prowadzącym rejestry usług medycznych, w zakresie niezbędnym do prowadzenia rejestrów;
    • zakładom ubezpieczeń, za zgodą pacjenta (brak zgody uniemożliwia wydanie dokumentacji).
    • komisjom lekarskim podległym ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wojskowym komisjom lekarskim oraz komisjom lekarskim Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu, podległym Szefom właściwych Agencji;
    • osobom wykonującym zawód medyczny, w związku z prowadzeniem procedury oceniającej podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych na podstawie przepisów o akredytacji w ochronie zdrowia albo procedury uzyskiwania innych certyfikatów jakości, w zakresie niezbędnym do ich przeprowadzenia;
    • wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych w zakresie prowadzonego postępowania;
    • spadkobiercom w zakresie prowadzonego postępowania przed wojewódzką komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych;
    • osobom wykonującym czynności kontrolne na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, w zakresie niezbędnym do ich przeprowadzenia;
    • członkom zespołów kontroli zakażeń szpitalnych, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zakresie niezbędnym do wykonywanych działań;

    Ponadto, lekarz udostępnia dokumentację medyczną szkołom wyższym lub instytutowi badawczemu do wykorzystania w celach naukowych, bez ujawniania nazwiska i innych danych umożliwiających identyfikację osoby, której dokumentacja dotyczy.

    Ujawnienie tajemnicy tylko w niezbędnym zakresie

    Ujawnienie informacji związanych z pacjentem może nastąpić wyłącznie w niezbędnym zakresie. Natomiast w przypadku, gdy sytuacja dotyczy ujawnienia informacji na wyraźną zgodę pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, zakres ujawnianej tajemnicy określa odpowiednio pacjent lub przedstawiciel ustawowy.

    Tajemnica po śmierci pacjenta

    W myśl przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz jest związany tajemnicą również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na jej ujawnienie wyrazi osoba bliska.  Jako osobę bliską należy rozumieć małżonka, krewnego lub powinowatego do drugiego stopnia w linii prostej, przedstawiciela ustawowego, osobę pozostającą we wspólnym pożyciu lub osobę wskazaną przez pacjenta. Osoba bliska może określić zakres ujawnianej przez lekarza tajemnicy. Do ujawnienia jednak nie dochodzi, gdy sprzeciwi się temu inna osoba bliska zmarłemu pacjentowi.

    Podstawa prawna

    Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

    Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.